Είναι ο Χριστός ένα άλλο όνομα του Ιησού ή, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι, η μετάφραση του Μεσσία στα ελληνικά; Ας το δούμε αυτό μέσα από τις ίδιες τις γραφές.

Ένα κείμενο του αποστόλου Παύλου λέει:
«Όσον αφορά όμως τον Ισραήλ, ο Ησαΐας λέει: Αν και ο αριθμός των γιων του Ισραήλ είναι σαν την άμμο της θάλασσας, μόνο το υπόλοιπο θα σωθεί. Γιατί ο Κύριος θα εκπληρώσει τον λόγο του επί της γης, πλήρως και σύντομα, όπως είπε ήδη ο Ησαΐας: Αν ο Κύριος των Δυνάμεων δεν μας είχε αφήσει απογόνους, θα είχαμε γίνει σαν τη Σόδομα και όμοιοι με τη Γόμορρα. Τι θα πούμε λοιπόν; Ότι οι εθνικοί, που δεν επιζητούσαν τη δικαίωση, την πέτυχαν, όμως, αυτή που προέρχεται από την πίστη· και ο Ισραήλ, που επιζητούσε τον νόμο της δικαιοσύνης, δεν πέτυχε αυτόν τον νόμο. Γιατί; Επειδή δεν προήλθε από την πίστη, αλλά σαν από τα έργα. Σκόνταψαν στον λίθο σκάνδαλου, όπως είναι γραμμένο: Ιδού, θέτω στον Σιών λίθο σκάνδαλου και βράχο σκανδάλου, και όποιος πιστεύει σ' αυτόν δεν θα ντροπιαστεί. Αδελφοί, η καλή θέληση της καρδιάς μου και η ικεσία μου προς τον Θεό για χάρη τους είναι να σωθούν. Διότι τους μαρτυρώ ότι έχουν ζήλο για τον Θεό, αλλά όχι με σύνεση. Διότι, αγνοώντας τη δικαιοσύνη του Θεού και επιδιώκοντας να καθιερώσουν τη δική τους, δεν υποτάχθηκαν σε εκείνη που προέρχεται από τον Θεό. Διότι ο σκοπός του νόμου είναι ο Χριστός, για τη δικαιοσύνη όλων όσων πιστεύουν. Τώρα, ο Μωυσής έγραψε ότι ο άνθρωπος που πράττει τη δικαιοσύνη που προέρχεται από τον νόμο θα ζήσει από αυτόν. Αλλά η δικαιοσύνη που προέρχεται από την πίστη λέει: Μην ρωτάς στην καρδιά σου: Ποιος θα ανέβει στον ουρανό;, δηλαδή, για να φέρει τον Χριστό από ψηλά; ή: Ποιος θα κατέβει στον άβυσσο;, δηλαδή, για να αναστήσει τον Χριστό από τους νεκρούς. Τι λέει όμως; Ο λόγος είναι κοντά σου, στο στόμα σου και στην καρδιά σου, δηλαδή ο λόγος της πίστης που κηρύττουμε. Ρωμαίους 9:27-33 και 10:1-8.

Το αρχικό μέρος του κειμένου που αναπαράγουμε αναφέρεται στον Ισραήλ και αντιπαραβάλλεται με τους εθνικούς, που αναφέρονται στο εδάφιο τριάντα.

Ο στίχος τέσσερα του κεφαλαίου δέκα μιλάει για τον Χριστό, λέγοντας ότι είναι το τέλος του νόμου, για τη δικαιοσύνη όλων όσων πιστεύουν. Αλλά ποιος είναι ο Χριστός; Ας δούμε:

Ο Παύλος, ο απόστολος που θεωρείται ο απόστολος των εθνών, ήταν ο εκλεκτός του Θεού για να διασαφηνίσει τις αρχαίες γραφές, φέρνοντας στο φως αυτό που φαινόταν να είναι κρυμμένο στα μάτια τόσο των ορθόδοξων Ιουδαίων όσο και των εθνών.

Το κείμενο στο οποίο ο απόστολος λέει «Μην ρωτάς στην καρδιά σου: Ποιος θα ανέβει στον ουρανό, δηλαδή για να φέρει τον Χριστό από ψηλά; Ή: Ποιος θα κατέβει στον άβυσσο, δηλαδή για να αναστήσει τον Χριστό από τους νεκρούς;», δανείστηκε από ένα άλλο κείμενο του Μωυσή, δείτε:

«Διότι η εντολή αυτή, την οποία σου δίνω σήμερα, δεν είναι πολύ δύσκολη, ούτε είναι μακριά από σένα. Δεν είναι στον ουρανό, για να πεις: Ποιος θα ανέβει για μας στον ουρανό, για να μας την φέρει και να μας την κάνει να ακούσουμε, ώστε να την τηρήσουμε; Ούτε είναι πέρα από τη θάλασσα, για να πεις: Ποιος θα περάσει για μας πέρα από τη θάλασσα, για να μας την φέρει και να μας την κάνει να ακούσουμε, ώστε να την τηρήσουμε; Γιατί αυτός ο λόγος είναι πολύ κοντά σε σένα, στο στόμα σου και στην καρδιά σου, για να τον τηρήσεις». Δευτερονόμιο 30:11-14.

Αυτό που ο Μωυσής αποκαλεί «αυτή την εντολή» και «αυτόν τον λόγο» είναι αυτό που ο Παύλος αποκαλεί «Χριστό» στην επιστολή του προς τους Ρωμαίους, στο κείμενο που αναφέρθηκε στην αρχή. Άρα, ο Χριστός είναι ο λόγος του Θεού, οι εντολές Του.

Και οι σύγχρονοι του Ιησού Ιουδαίοι γνώριζαν από τις προφητείες ότι ο λόγος θα γινόταν σάρκα και θα κατοικούσε μεταξύ των ανθρώπων. Γι' αυτό ρώτησαν τον Ιησού: «Είσαι εσύ ο Χριστός;» Και ο Ιησούς τους είπε ότι τους το είχε ήδη πει, αλλά δεν πίστευαν.

Επίσης, ο Παύλος λέει ότι οι Ισραηλίτες που αναζητούσαν τη δικαιοσύνη που προέρχεται από το νόμο δεν την πέτυχαν, ενώ οι εθνικοί, που δεν την αναζητούσαν, την πέτυχαν μέσω της πίστης.

Όμως, όσον αφορά την πίστη, δεν εννοείται η κοινή πίστη. Διότι «η πίστη» είναι ένα από τα δεκαεπτά ονόματα του νόμου του Θεού.

Και όταν ο κείμενο αναφέρει επίσης ότι «οι Ισραηλίτες που αναζητούσαν τη δικαιοσύνη που προέρχεται από τον νόμο δεν την πέτυχαν», δεν αναφέρεται στον νόμο του Θεού, αλλά σε αυτόν του Μωυσή, στον οποίο καθορίζονταν οι θυσίες για τη συγχώρεση των καθημερινών αμαρτιών του λαού, και στον οποίο οι Ισραηλίτες προσκολλήθηκαν ως σωτηρία. Έτσι, ο Ιούδας, η τελευταία φυλή που απορρίφθηκε από τον Θεό, επίσης προσποιήθηκε ότι ήταν δίκαιος σύμφωνα με τον νόμο των θυσιών, ενώ οι εθνικοί, μέσω της πίστης στον Χριστό, τον λόγο του Θεού, ο οποίος, στην ουσία, αντιστοιχεί στον νόμο Του.
Έτσι, ο Χριστός είναι ο λόγος, ο οποίος έγινε σάρκα και, με αυτή τη μορφή, κατοίκησε μεταξύ των ανθρώπων. Γιατί ένα από τα ονόματά του είναι Ο Λόγος του Θεού ή Ο Λόγος του Θεού, ανάλογα με τη μετάφραση, και ο οποίος είναι επίσης Θεός, σύμφωνα με το Κατά Ιωάννην 1:1-3.

Έτσι, καταρρίπτονται τα μέχρι σήμερα επιχειρήματα ότι ο Χριστός είναι άλλο όνομα του Ιησού ή η μετάφρασή του από τα ελληνικά. Επομένως, όταν οι βιβλικές αναφορές αναφέρονται στον Ιησού Χριστό, θα έπρεπε να είναι ο Ιησούς, ο Χριστός. Δηλαδή, ο Ιησούς, ο Λόγος του Θεού.

Μανάους-ΑΜ, 20/12/2015

Όλι Πρέστες
Ιεραπόστολος

oliprest