۱ – زیرا خودِ خداوند به ما فرمان داد که آن را مقدس بداریم. زیرا او فرمود:
«روز سَبَت را به یاد داشته باش و آن را مقدس بدار.
شش روز زحمت بکش و تمام کارهایت را انجام ده. اما روز هفتم، روز سَبَتِ خداوند، خدای تو است؛ هیچ کاری نکن—نه تو، نه پسرت، نه دخترت، نه کنیزت، نه غلامت، نه چارپایت و نه غریبه‌ای که در دروازه‌های تو است.
زیرا در شش روز خداوند آسمان‌ها و زمین، دریا و هرچه در آن‌هاست را آفرید و در روز هفتم آرام گرفت؛ از این رو خداوند روز سبت را برکت داد و آن را مقدس شمرد.» خروج ۲۰: ۸–۱۱.
۲ – زیرا این نشانه‌ای میان خدا و قوم اوست.«و سبّت‌های مرا مقدس بدارید، تا نشانه‌ای میان من و شما باشد، و بدانید که من یهوه خدای شما هستم.» حزقیال ۲۰:۲۰.
۳ – زیرا یادبود آفرینش است.
«و چون خدا در روز هفتم کار خود را که کرده بود به پایان رسانید، در روز هفتم از تمام کار خود آرام گرفت.» پیدایش ۲:۲.۴ – زیرا خداوند در آن روز آرام گرفت.
«و در روز هفتم خدا کارى را که کرده بود به پایان رسانید و در روز هفتم از تمام کارى که کرده بود آرام گرفت. و خدا روز هفتم را برکت داد و آن را مقدس ساخت، زیرا که در آن روز از تمام کارى که خدا آفریده و ساخته بود آرام گرفت.» پیدایش ۲:‏۲ و ۳.۵ – زیرا خداوند روز سبت را برکت داد و آن را تقدیس کرد.
«خداوند روز هفتم را برکت داد و آن را تقدیس کرد، زیرا در آن از تمام کارهایی که خدا آفریده و ساخته بود، آرام گرفت.» پیدایش ۲: ۳.۶ – زیرا بخشی از راستی خداست.
«فرمان‌های تو راستی است.» مزمور ۱۱۹:۱۷۲، بخش آخر.
۷ – زیرا بخشی جدایی‌ناپذیر از شریعت خداست.
«روز سبّت را به یاد داشته باش تا آن را مقدس بدارى. شش روز كوشش خواهى كرد و تمام كارهاى خود را انجام خواهى داد. اما روز هفتم، سبّت خداوند، خدای تو است؛ در آن روز هیچ كارى نخواهى كرد، نه پسرانت، نه كنيزانت، نه غلامانت، نه چارپايان و نه غريبى كه در دروازه‌هاى تو باشد.
زیرا در شش روز، خداوند آسمان‌ها و زمین، دریا و هرچه در آن‌هاست را آفرید و در روز هفتم آرام گرفت؛ از این رو، خداوند روز سبت را برکت داد و آن را مقدس شمرد.» خروج ۲۰: ۸–۱۱.
۸ – زیرا هر که آن را نگاه دارد، برکت خواهد یافت.
«خوشا به حال آن مردی که این کار را انجام دهد، و پسر آدم که به آن پایبند باشد؛ کسی که خود را از بی‌حرمت کردن شبات بازدارد و دست خود را از هر عمل بدی باز دارد.» اشعیا ۵۶:۲.
۹ – زیرا این روز مقدس خداوند است.
«اگر پای خود را از روز شنبه باز دارید، و از انجام کارهای دلخواه‌تان در روز مقدس من، و شنبه را شادی و روز مقدس و محترم خداوند بنامید، و آن را محترم شمارید، نه به دنبال هوس‌های خود بروید، و نه به دنبال ارضای دل خود باشید، و نه سخنان خود را بر زبان آورید، آنگاه در خداوند لذت خواهید برد، و شما را بر بلندی‌های زمین سوار خواهم کرد و شما را از میراث پدرتان یعقوب سیر خواهم ساخت؛ زیرا دهان خداوند سخن گفته است.» اشعیا ۵۸: ۱۳ و ۱۴.
۱۰ – زیرا شریعت خدا ابدی است.
«راستی شما راستی ابدی است و شریعت شما حقیقت است. مزمور ۱۱۹:۱۴۲.
۱۱ – زیرا هر کس که پارسایی خدا را به عمل آورد، همان‌گونه که او پارسا است، پارسا است.
«فرزندان کوچک، مبادا کسی شما را بفریبد. هر که پارسایی را به عمل آورد، پارسا است، همان‌گونه که او پارسا است.» اول یوحنا ۳:۷.
۱۲ – زیرا به خاطر نقض شبات، خدا فرمان داد که مردی را که در آن روز در حال هیزم‌شکنی گرفته شده بود، به قتل برسانند.
«و هنگامی که بنی‌اسرائیل در بیابان بودند، مردی را دیدند که در روز شنبه هیزم جمع می‌کرد. و کسانی که او را در حال هیزم‌چینی دیدند، او را نزد موسی و هارون و تمام جماعت آوردند. و او را در بازداشت نگه داشتند؛ زیرا هنوز اعلام نشده بود که با او چه باید کرد.
آنگاه خداوند به موسی گفت: «آن مرد حتماً باید بمیرد؛ تمام جماعت او را بیرون از اردوگاه سنگسار خواهند کرد.» پس تمام جماعت او را بیرون از اردوگاه بردند و سنگسارش کردند و او مرد، همان‌طور که خداوند به موسی فرمان داده بود.» اعداد ۱۵: ۳۲–۳۶.
۱۳ – زیرا از طریق ایشان است که ما زندگی داریم.
«اما خاندان اسرائیل در بیابان بر من سرکشی کردند؛ آنها در فرایض من گام برنداشتند و احکام مرا که اگر کسی آنها را رعایت کند به واسطهٔ آنها زندگی خواهد کرد، رد کردند؛ و آنها شبات‌های مرا به شدت بی‌حرمت شمردند؛ و من گفتم خشم خود را در بیابان بر آنها فرو خواهم ریخت تا آنها را نابود سازم.» حزقیال ۲۰:۱۳.
۱۴ – زیرا او حقیقت خداست.
«شریعت تو حقیقت است.» مزمور ۱۱۹:۱۴۲، بخش آخر.
۱۵ – به خاطر سرپیچی از شبات، خدا خشم خود را بر قوم اسرائیل فرو ریخت.
«اما فرزندان نیز بر من شوریدند؛ در احکام من قدم ننهادند و فرایض مرا نگاه نداشتند تا آنها را به جا آورند—که اگر کسی آنها را به جا آورد، به واسطهٔ آنها زندگی خواهد کرد—آنها سبت‌های مرا بی‌حرمت کردند؛ از این رو گفتم خشم خود را بر آنها خواهم ریخت تا غضبم را در بیابان بر ایشان جاری سازم.» «زیرا آنها فرمان‌های مرا به جا نیاوردند، بلکه احکام مرا رد کردند و روزهای سبت مرا بی‌حرمت شمردند، و چشم‌هایشان متوجه بت‌های پدرانشان بود.» حزقیال ۲۰:۲۱ و ۲۴.
۱۶ – زیرا در حکمی که خدا داده است، آمده است:
«و در روز شنبه هیچ باری از خانه‌های خود بیرون نبرید و هیچ کاری نکنید؛ بلکه روز شنبه را مقدس بدارید، چنان‌که به پدران شما فرمان دادم.» آیه ۲۲.
۱۷ – زیرا نحمیا به مردم یادآوری کرد که به خاطر نقض شنبه، خدا بر اجدادشان خشمگین بود.
«در آن ایام در یهود کسانی را دیدم که در روز شنبه تاک‌ها را پایمال می‌کردند و دسته‌های محصول را می‌آوردند که بر شتربچه‌ها حمل می‌کردند، و همچنین شراب، انگور و انجیر و هر نوع باری را که در روز شنبه به اورشلیم می‌آوردند؛ و در روزی که مایحتاج می‌فروختند، آنها را سرزنش کردم. همچنین صیدونیانی در اورشلیم زندگی می‌کردند که ماهی و هر نوع کالایی را می‌آوردند و در روز شنبه به مردم یهودا و در اورشلیم می‌فروختند. پس با بزرگان یهودا روبرو شدم و به آنها گفتم: «این کار شریرانه که انجام می‌دهید، بی‌حرمتی به شنبه چیست؟ آیا پدران شما نیز همین کار را نکردند و آیا خدای ما این همه بدی را بر ما و بر این شهر نیاورد؟» و شما با بی‌حرمتی به شنبه، بر شدت خشم او بر اسرائیل می‌افزایید. بنابراین، هنگامی که سایه بر دروازه‌های اورشلیم پیش از شنبه می‌افتاد، به بستن دروازه‌ها فرمان دادم؛ و امر کردم که تا پس از شنبه گشوده نشوند؛ و از غلامان خود چند نفر را در دروازه‌ها گماشتم تا هیچ باری در روز شنبه وارد نشود.»
نحمیا ۱۳: ۱۵-۱۹.
۱۸ – زیرا نویسندهٔ نامه به عیبرانیان دربارهٔ او سخن می‌گوید و ما را تشویق می‌کند تا وارد آن آرامگاه شویم، مبادا در همان الگوی نافرمانی بیفتیم.
پس بیایید بترسیم، مبادا با وجود باقی ماندن وعدهٔ ورود به آرامگاه او، چنین به نظر برسد که برخی از شما عقب مانده‌اند. زیرا بشارت نیک برای ما نیز همانند آنها موعظه شد، اما کلام موعظه شده برای آنها سودمند نبود، زیرا با ایمان در کسانی که آن را شنیدند، همراه نبود. زیرا ما که ایمان آورده‌ایم، وارد آن آرامگاه می‌شویم، همان‌طور که او فرموده است: «پس در خشم خود سوگند خوردم که: ‹‹آنها وارد آرامگاه من نخواهند شد››—هرچند کارهای او از بدو جهان به پایان رسیده بود. زیرا در یک جا درباره روز هفتم چنین فرموده است: ‹‹و خدا در روز هفتم از تمام کارهای خود آرام گرفت››.» و بار دیگر در این آیه: «آنها داخل آرامشم نخواهند شد.» بنابراین، از آنجا که برای برخی هنوز فرصت ورود به آن باقی است، و کسانی که بشارت اول به آنها داده شد به خاطر نافرمانی وارد نشدند، او بار دیگر روزی معین را، «امروز» را، تعیین می‌کند و به واسطه داوود، مدت‌ها بعد، چنانکه نوشته شده است، می‌گوید: «امروز، اگر صدای او را شنیدید، دل‌هایتان را سخت مسازید. زیرا اگر یوشع به آنها آرامش داده بود، او بعداً از روزی دیگر سخن نمی‌گفت. از این رو، استراحتی در روز سبت برای قوم خدا باقی مانده است. زیرا هر که به استراحت او وارد شده باشد، خود نیز از کارهایش استراحت کرده است، همان‌طور که خدا از کارهای خود استراحت کرد. پس بیایید بکوشیم تا به آن استراحت وارد شویم، مبادا کسی به دنبال کردن همان نمونه نافرمانی، سقوط کند.» عبرانیان ۴: ۱–۱۱.
۱۹ – زیرا این رسم عیسی بود.
«و چون به ناصرت، جایی که بزرگ شده بود، آمد، به عادت خود در روز شنبه به کنیسه رفت و برای قرائت ایستاد.» لوقا ۴:۱۶.
۲۰ – زیرا پولُس، رسول غیریهودی‌ها، نیز از همین رسم پیروی می‌کرد.
«و ایشان، پس از ترک پرگا، به انطاکیه پیسیدیّه آمدند و در روز شنبه وارد کنیسه شده، نشستند.» اعمال رسولان ۱۳: ۱۴.«و هنگامی که یهودیان از کنیسه بیرون رفتند، غیریهودیان درخواست کردند که این مطالب در شنبه آینده نیز برای ایشان موعظه شود.» اعمال رسولان ۱۳:۴۲.
۲۱ – زیرا این روزی بود که کلیسای اولیه آن را رعایت می‌کرد.
«زیرا موسی از دیرباز در هر شهر کسانی را دارد که او را موعظه می‌کنند، و هر شنبه در کنیسه‌ها خوانده می‌شود. اعمال رسولان ۱۵:۲۱.
«و پولُس، طبق معمول، نزد ایشان رفت و به مدت سه شبات از کتب مقدس با ایشان استدلال کرد.» اعمال رسولان ۱۷:۲.
«و هر شبات در کنیسه استدلال می‌کرد و یهودیان و یونانیان را متقاعد می‌ساخت.» اعمال رسولان ۱۸:۴.۲۲ – زیرا هر که شبت را نگاه ندارد، اگرچه در سایر فرمان‌ها نیز وفادار باشد، در همه آنها مقصر شناخته می‌شود.
«زیرا هر که تمام شریعت را نگاه دارد و در یک نکته کوتاهی کند، در همه آنها مقصر شناخته شده است.» یعقوب ۲:۱۰.

اُلی پرستس
مisionary