1 – Зеро Худованди муқаддас худаш фармуд, ки онро муқаддас дорем. Зеро Ӯ фармуд:
«Рӯзи шанберо дар ёд доред, то онро муқаддас доред.
Шаш рӯз шумо меҳнат карда, ҳамаи корҳои худро анҷом медиҳед. Аммо рӯзи ҳафтум — шанбеи Худои шумост; дар он рӯз ҳеҷ коре накунед — на шумо, на писаратон, на духтаратон, на хизматгори мардонаатон, на хизматгори занонаатон, на ҳайвоноти хонагии шумо ва на мусофире, ки дар дарвозаҳои шумост.
Зеро дар шаш рӯз Худованд осмонҳоро ва заминро, баҳрро ва ҳама чизҳои дар онҳо бударо офарид ва дар рӯзи ҳафтум истироҳат кард; бинобар ин Худованд рӯзи шанберо баракат дода, онро муқаддас донист.» (Хуруҷ 20:8–11).
2 – Зеро ки он нишони байни Худо ва халқи Ӯ аст.«Ва шанбеҳои Маро муқаддас доред, то онҳо нишонае байни Ман ва шумо бошанд, то шумо бидонед, ки Ман Худованд, Худои шумо ҳастам». Ҳизқиёл 20:20.
3 – Зеро ки он ёдгории офариниш аст.
«Ва вақте ки Худо дар рӯзи ҳафтум кори кардаашро ба анҷом расонд, дар рӯзи ҳафтум аз тамоми кори кардааш дам гирифт». Китоби Оғоз 2:2.4 – Зеро Худо дар он рӯз истироҳат кард.
«Ва дар рӯзи ҳафтум Худо кори дастиашро ба анҷом расонд ва дар рӯзи ҳафтум аз тамоми кори дастиаш истироҳат кард. Ва Худо рӯзи ҳафтумро баракат дода, онро муқаддас гардонд, зеро ки дар он рӯз аз тамоми кори офаридагиву сохтаи Худо истироҳат кард». Китоби Оғоз 2:2 ва 3.5 – Зеро Худо рӯзи шанберо баракат дода, онро муқаддас гардонд.
«Ва Худо рӯзи ҳафтумро баракат дода, онро муқаддас гардонд; зеро дар он рӯз Ӯ аз тамоми кори офаринише, ки Худо офаридааст ва сохтааст, истироҳат кард.» Китоби Ибтидо 2:3.6 – Зеро он ҷузъи адолати Худо аст.
«Фармонҳои Ту адолат аст.» Забур 119:172, қисми охир.
7 – Зеро он ҷузъи ҷудонашавандаи қонуни Худо аст.
«Рӯзи шанберо дар ёд дор ва онро муқаддас дор. Шаш рӯз заҳмат кашида, ҳамаи корҳои худро анҷом деҳ. Аммо рӯзи ҳафтум шанбеи Худои туст; ту ҳеҷ коре накун, на писари ту, на духтари ту, на ғуломи ту, на хизматгори ту, на ҳайвоноти ту ва на мусофире, ки дар дарвозаҳои туст.
Зеро дар шаш рӯз Худованд осмонҳоро ва заминро, баҳрро ва ҳама чизеро, ки дар онҳо аст, офаридааст ва дар рӯзи ҳафтум ором гирифтааст; аз ин рӯ Худованд рӯзи шанберо баракат дода, онро муқаддас донист.» (Хуруҷ 20:8–11).
8 – Зеро ҳар касе онро риоя кунад, баракатёфта аст.
«Хушбахт аст он мард, ки ин корро мекунад, ва фарзанди инсон, ки ба он пойбанд аст; ки худро аз олуда кардани шанбе бозмедорад ва дасташро аз ҳар кори бад бозмедорад». Ишаё 56:2.
9 – Зеро ки ин рӯзи муқаддаси Худованд аст.
«Агар пойи худро аз шанбе боздоред, аз иҷрои хоҳишҳои худ дар рӯзи муқаддаси ман, ва шанберо лаззат, ва рӯзи муқаддаси Худовандро, сазовори эҳтиром ном баред, ва онро бо пайравӣ накардан ба роҳҳои худ, ва наҷӯидани хоҳишҳои худ, ва нагуфтани суханҳои худ, эҳтиром кунед, он гоҳ аз Парвардигор лаззат хоҳед бурд, ва Ман шуморо бар баландӣҳои замин хоҳам савор кард, ва шуморо бо мероси падаратон Яъқуб хоҳам ғизо дод; зеро даҳони Парвардигор сухан гуфтааст." Ишаё 58:13 ва 14.
10 – Зеро ки қонуни Худо абадист.
"Адолати Ту адолати абадист, ва қонуни Ту ҳақиқат аст. Забур 119:142.
11 – Зеро ҳар касе, ки адолати Худоро ба ҷо меорад, ҳамон тавр ростқавл аст, ки Ӯ ростқавл аст.
«Фарзандони хурд, нагузоред, ки касе шуморо фиреб диҳад. Ҳар касе, ки адолатро ба ҷо меорад, ҳамон тавр ростқавл аст, ки Ӯ ростқавл аст.» 1 Юҳанно 3:7.
12 – Зеро, бинобар нақзи Шабиҳат, Худо фармуд, ки марде, ки дар он рӯз ҳангоми ҷамъоварии чӯб дастгир шуда буд, ба қатл расонида шавад.
«Ҳоло, вақте ки фарзандони Исроил дар биёбон буданд, онҳо мардеро ёфтанд, ки рӯзи шанбе чӯб ҷамъ мекард. Ва онҳое, ки ӯро ҳангоми чӯб ҷамъ кардан ёфтанд, ӯро назди Мусо ва Ҳарон ва тамоми ҷамъият оварданд. Ва онҳо ӯро ба ҳабс гирифтанд; зеро ҳанӯз эълон нашуда буд, ки бо ӯ чӣ кор кунанд.
Он гоҳ Худованд ба Мусо гуфт: «Он мард албатта бояд бимирад; тамоми ҷамъият ӯро дар берун аз лагер бо санг зада кушад». Пас тамоми ҷамъият ӯро ба берун аз лагер бурда, бо санг заданд ва ӯ мурд, чунон ки Худованд ба Мусо фармуда буд». Китоби Омор 15:32–36.
13 – Зеро тавассути онҳо мо зиндагӣ дорем.
«Аммо хонадони Исроил дар биёбон бар ман шӯриш карданд, ба фармонҳоям амал накарданд ва ҳукмҳоямро рад карданд, ки агар касе онҳоро риоя кунад, бо онҳо зинда мемонад; ва шанбеҳоямро хеле беэҳтиром карданд; ва ман гуфтам, ки дар биёбон ғазабамро бар онҳо мерезам, то онҳоро нобуд созам.» Ҳизқиёл 20:13.
14 – Зеро Ӯ ҳақиқати Худо аст.
«Қонуни Ту ҳақиқат аст». Забур 119:142, қисми охир.
15 – Ба сабаби нақзи Шаббат, Худо ғазабашро бар қавми Исроил рехт.
«Аммо фарзандон низ бар Ман шӯриш карданд; онҳо дар фармонҳои Ман роҳ нагирифтанд ва қоидаҳои Маро риоя накарданд, то онҳоро иҷро кунанд — ки ҳар кас онҳоро иҷро кунад, бо онҳо зинда мемонад — онҳо Шабатҳои Маро нопок карданд; аз ин рӯ Ман гуфтам, ки ғазаби худро бар онҳо мерезам, то хашми худро дар биёбон бар онҳо ба ҷо орам». «Зеро онҳо фармонҳоямро иҷро накарданд, қоидаҳоямро рад карданд, шанбеҳоямро олуда сохтанд ва чашмони онҳо ба бутҳои падаронашон дӯхта шуда буд». Ҳикмет 20:21 ва 24.
16 – Зеро дар таълимоте, ки Худо додааст, чунин навишта шудааст:
«Дар рӯзи шанбе аз хонаҳои худ ҳеҷ гуна бори вазнин набароред ва ҳеҷ коре накунед; балки рӯзи шанберо муқаддас доред, чунон ки ман ба падарони шумо фармуда будам». Ояти 22.
17 – Зеро Неҳемия ба мардум хотиррасон кард, ки Худо аз сабаби нақзи шанбе аз ниёгони онҳо ғазабгин шуд.
Дар он рӯзҳо дар Яҳудиё ман дидам, ки баъзеҳо рӯзи шанбе дар пресси шароб по мезаданд ва бо буғчаҳо, ки онҳоро бар харҳо бор карда буданд, инчунин шароб, ангур ва анҷир ва ҳар гуна бори дигарро рӯзи шанбе ба Қудс меоварданд; ва ман онҳоро дар ҳамон рӯзе, ки хӯрок мефурӯхтанд, танқид кардам. Дар Ярусалим инчунин тириён зиндагӣ мекарданд, ки моҳӣ ва ҳар гуна молҳоро меоварданд ва рӯзи шанбе ба яҳудиён ва дар Ярусалим мефурӯхтанд. Пас ман бо ашрофиёни Яҳудо рӯбарӯ шуда, ба онҳо гуфтам: «Шумо бо ин кор, ки шанберо номуқаддас мекунед, чӣ бадӣ мекунед? Оё падарони шумо низ ҳамин корро накарданд ва Оё Худои мо ин ҳама балоро бар мо ва бар ин шаҳр наовард? Ва шумо бо нодида гирифтани шанбе ғазаби Ӯро бар Исроил боз ҳам меафзунед. Пас, ҳангоме ки соя бар дарвозаҳои Қудс пеш аз шанбе афтид, ман фармудам, ки дарвозаҳоро бибанданд; ва амр кардам, ки то пас аз шанбе онҳоро накушоянд; ва чанд нафар аз хизматгорони худро дар дарвозаҳо гузоштам, то ҳеҷ боре дар рӯзи шанбе ворид нашавад.»
Неҳемия 13:15–19.
18 – Зеро муаллифи Мактуби Ибронӣ дар бораи ӯ сухан мегӯяд ва моро ташвиқ мекунад, ки ба он оромӣ ворид шавем, то ки ба ҳамон намунаи нофармонӣ гирифтор нашавем.
Пас биёед битарсем, ки шояд, гарчанде ваъдаи ворид шудан ба истироҳати Ӯ ба мо боқӣ мондааст, ягон нафари шумо ба назар нарасад, ки аз он маҳрум монда бошад. Зеро хушхабар ба мо ҳамон тавр таблиғ шуд, ки ба онҳо; вале сухане, ки онҳо шуниданд, ба онҳо манфиат надод, зеро бо имон дар онҳое, ки онро шуниданд, омехта нашуда буд. Зеро мо, ки имон овардаем, ба он истироҳат ворид мешавем, чунон ки Ӯ фармудааст: «Пас ман дар ғазаби худ қасам ёд кардам: "Онҳо ба истироҳати ман ворид нахоҳанд шуд" — гарчанде ки корҳои Ӯ аз асоси олам анҷом ёфта буданд. Зеро дар як ҷо дар бораи рӯзи ҳафтум фармудааст: "Ва Худо дар рӯзи ҳафтум аз ҳамаи корҳояш истироҳат кард."» Ва боз дар ҳамин ҷой: «Онҳо ба истироҳати ман ворид намешаванд». Пас, азбаски барои баъзеҳо ворид шудан боқӣ мондааст ва онҳое, ки аввал ба онҳо хушхабар дода шуда буд, ба сабаби нофармонӣ ворид нашуданд, Ӯ боз рӯзи муайянеро, «Имрӯз»-ро муқаррар мекунад ва тавассути Давид, хеле баъдтар, чунин навишта шудааст: «Имрӯз, агар овозашро шунавед, дилҳои худро сахт насозед. Зеро агар Ёшуа ба онҳо оромӣ медод, вай пас аз он дар бораи рӯзи дигар сухан намегуфт. Аз ин рӯ, барои халқи Худо истироҳати шанбе боқӣ мондааст. Зеро ҳар касе, ки ба истироҳати Ӯ ворид шудааст, худ низ аз корҳояш ором гирифтааст, ҳамон тавре ки Худо аз кори худ ором гирифт. Пас биёед кӯшиш кунем, ки ба он истироҳат ворид шавем, то ҳеҷ кас ба пайравӣ аз ҳамон намунаи нофармонӣ афтида наравад». Ибронӣ 4:1–11.
19 – Зеро Исо низ ҳамин одатро дошт.
«Ва вақте ки Ӯ ба Насорет, ки дар он ҷо парвариш ёфта буд, омад, рӯзи шанбе, мувофиқи одати худ, ба калисо рафт ва барои хондан истод.» Луқо 4:16.
20 – Зеро Павлус, апостоли ғайримазҳабиён, низ ҳамин одатро риоя мекард.
«Ва онҳо, аз Перга рафта, ба Антиохияи Писидия омаданд ва рӯзи шанбе ба кӯҳибхона ворид шуда, нишастанд.» Аъмоли ҳаварони Масеҳ 13:14.«Ва вақте яҳудиён аз синагога баромаданд, ғайрияҳудиён илтимос карданд, ки ин суханҳо дар шанбеи оянда боз ба онҳо гуфта шаванд». Аъмоли ҳав. 13:42.
21 – Зеро ин рӯзест, ки калисои аввалиён риоя мекард.
«Зеро Мусо аз замонҳои қадим дар ҳар шаҳр касонеро дорад, ки ӯро таблиғ мекунанд, ва ҳар шанбе дар синагогаҳо хонда мешавад. Аъмоли Ҳавориён 15:21.
«Ва Павлус, чун одаташ буд, ба онҳо рафт; ва се шанбе бо онҳо аз Китобҳои Муқаддас баҳс кард». Аъмоли Ҳавориён 17:2.
«Ва ҳар шанбе дар кӯҳибхона баҳс мекард ва ҳам яҳудиён ва ҳам юнониёнро водор месохт». Аъмоли Ҳавориён 18:4.22 – Зеро ҳар касе, ки шанберо риоя накунад, ҳатто агар ҳамаи фармонҳои дигарро риоя кунад ҳам, дар назди ҳамаи онҳо гунаҳгор мешавад.
«Зеро ҳар касе, ки тамоми Қонунро риоя мекунад, вале дар як нуқта хато мекунад, дар назди ҳамаи онҳо гунаҳгор мешавад». Ҷаъфар 2:10.

Оли Престес
Миссионер