Çox adam iddia edir ki, Tanrını sevir və ya Ona sevgisi var. Amma əslində insanların əksəriyyətinin hansı növ sevgisi var? Çünki sevginin müxtəlif növləri var. Necə? Gəlin baxaq.

Artıq müzakirə etdiyimiz kimi, müxtəlif məhəbbət növləri var: atalıq, analıq, qardaşlıq, övladlıq, nikah və hətta heyvan məhəbbəti. Bunlar sadəcə bir neçə nümunədir. Beləliklə, biz məhəbbəti mehr-mərhəmət, sahiblik və arzu mənasında işlədirik. Amma öz mənafeyini güdməyən həqiqi məhəbbət də var. Və bu nə insan ürəyindən, nə də dünya aləmindən, əksinə Nuranıların Atasından gəlir.

Bu başqa aləmdən olan sevgi hər kəsə verilib, amma hər kəs onu istəmir. Bunun səbəbi onun insanların yaşadıqları hisslərlə qarışdırılması və birtərəfli bir anlayış kimi qəbul edilməsidir; yəni, sevgi Tanrıdan gəlir və insanlar düşünürlər ki, bu sevgini əldə etmək və ya ona sahib olmaq üçün heç nə etməyə ehtiyac yoxdur, halbuki əslində o, yetişdirilməli, tətbiq olunmalı və qorunmalıdır.

Allahın insanlardan tələb etdiyi sevgi, ilk növbədə, Onun əmrlərinə tabe olmaqdır; bu əmrlər isə Onun sevgisidir. Buradan qardaşlıq, nikah və övlad sevgisi kimi digər bütün sevgi formaları yaranır. Çünki əgər bir insanın içində Allah sevgisi işləmirsə, digər bütün sevgi formaları sadəcə uşaqlıq duyğusundan başqa bir şey deyil.

Beləliklə, Allahın qanunu Onunla bağlı sevgimizin birinci hissəsini ehtiva edir ki, bu da On əmrin ilk dörd əmrinə tabe olmağa uyğundur. Sonra qalan altı əmr gəlir ki, bunlar qonşuya aiddir. Onlar valideynlərə hörmət etməklə başlayır, onları itaət baxımından Yaradanla eyni səviyyəyə qoyur; məhz buna görə də bir adam İsa peyğəmbərə yaxınlaşaraq ən birinci və ən böyük əmr hansıdır, ya da əbədi həyata varis olmaq üçün nə etməli olduğunu soruşanda, O əvvəlcə Tanrı sevgisindən, sonra isə qonşu sevgisindən danışdı.

Beləliklə, Tanrı yalnız mehribanlıq hisslərinə əsaslanan sevgi deyil, Onun qanununa və ya əmrlərinə—On Əmrə—uyğun gələn Bibliya vasitəsilə çatdırdığı sevgini istəyir. Bu Onun sevgisidir. Yəhya 15:9b və 10.

Oli Prestes
Misyonçu