Það sem titillinn lýsir er einmitt það sem Guð krefst af manninum. En hvernig myndi það líta út í framkvæmd? Felur þessi boðorð í sér að hafna mannlegum tilfinningum, eða á það eingöngu við um efnisleg verðmæti? Veltum þessu fyrir okkur.

Biblíutextinn kveður á um: "Þú skalt því elska Drottin Guð þinn af öllu hjarta þínu, af allri sál þinni og af öllu krafti þínum" (5. Mósebók 6:5; Matteus 22:37; Markús 12:30; Lúkas 10:27).

Þegar tvær og hálf ættbálkur Ísraelsmanna báðu Móse um að fá að setjast að austan megin við Jórdan — þar sem það svæði hentaði vel til búfjárræktar, sem þeir áttu gnægð af — setti Móse þeim skilyrði. Stríðsmännernir voru fyrstir til að fara yfir Jórdan til að hjálpa hinum ættbálkunum að taka landið sem lofað var; aðeins þá gátu þeir snúið aftur til eigin landa.

Herferðin gekk ekki hratt; hún tók mörg ár. Á þessum tíma gáfu þessir menn upp þægindi heimila sinna og félagsskap fjölskyldna sinna, sviptu sig félagsskap eiginkvenna og barna til að berjast hlið við hlið bræðra sinna.

Á svipaðan hátt, þegar Jesús sendi út lærisveina sína, gaf hann nákvæmar leiðbeiningar um að losa sig við efnisleg verðmæti og fjölskyldubönd: "Takið ekki gull, né silfur, né kopar í belti yðar; ekki ferðatösku, né tvær skikkjur, né sandala, né staf; því vinnumaðurinn er verðugur launa sinna. Og í hvaða borg eða þorpi sem þið komið inn í, leitið að því hver þar er verðugur, og dveljið þar þangað til þið farið' (Matteus 10:9–11). Til að uppfylla þetta boðorð urðu margir að yfirgefa heimili sín og fjölskyldur tímabundið.

Slík algjör skuldbinding nýtur ekki vinsælda meðal nútíma lærisveina. Í dag krefjast þeir sem sækja um sendifararstarf yfirleitt fjárhagsábyrgðar til að styðja sig og framfærendur sína. Jesús, sem var Guð, veitti hins vegar ekki einu sinni sjálfum sér húsnæðisábyrgð — því hann átti engan stað til að leggja höfuð sitt til hvílu (Matteus 8:20) — né þeim sem fylgdu honum í þjónustu hans.

Að elska Guð umfram allt felur í sér að fela fjölskyldu sína í umsjón hans, fullviss um að hann muni sjá fyrir. Þetta krefst trúar sem byggist á loforðinu um að hann muni aldrei yfirgefa okkur né svíkja.

Enn fremur krefst það einhuga helgunar. Eins og postuli Páll varar réttilega við: "Enginn hermaður í þjónustu flækist í viðskiptum þessa lífs, svo að hann megi þóknast þeim sem skráði hann" (2. Tímóteusarbréf 2:4).

Stórt vandamál samtímans er tilraunin til að samræma eigin hagsmuni við hagsmuni Guðs, og oft setja áætlanir Guðs í öðru sæti. Þráin eftir hjónabandi er rökstudd með því að 'betra sé tveir en einn' eða að 'ekki sé gott að maður sé einn', á sama tíma og gleymt er fordæmum sjálfsafneitunar og kynlífsleysis sem Páll postuli, Jóhannes skírari og Elijah sýndu.

Þess vegna felur það að elska Guð af einlægni í sér mun dýpri og krefjandi afleiðingar en við getum ímyndað okkur — eða en við viljum viðurkenna.

Oli Prestes
Trúboði