Wat de Titel ausdréckt, ass genee dat, wat Gott vum Mënsch verlaangt. Awer wéi géif dat an der Praxis ausgesinn? Bedeit dëst Gebot, seng mënschlech Affektiounen opzeginn, oder bezitt et sech nëmmen op materiellen Besëtz? Loosst eis dat iwwerleeën.

De biblesche Text befiehlt: "Du solls also den Här, däi Gott, mat dengem ganzen Häerz a mat dengem ganzen Séil a mat dengem ganzen Kraaft léiwen" (Deuteronomium 6,5; Matthäus 22,37; Markus 12,30; Lukas 10,27).

Wéi zwee an en halleft Stämm vum Vollek Israel de Moses gefrot hunn, hinnen ze erlaaben, sech um Ostufer vum Jordan ze nidderloossen — well déi Regioun gëeegent war fir d'Véiopzucht, déi si a grousser Zuel haten — huet de Moses eng Konditioun opgefuerdert. Déi Krieger hu als éischt de Jourdain iwwerschratt, fir déi aner Stämm ze hëllefen, d'Verheescht Land an Besëtz ze huelen; eréischt duerno konnten si an hir eege Länner zréckkommen.

De Prozess vun der Eroberung war net séier; et huet Joren gedauert. An där Zäit hunn dës Männer de Komfort vun hiren Heemer an d'Gesellschaft vun hiren Familljen opginn, hunn sech also vun der Gesellschaft vun hiren Fraen a Kanner entbehrt, fir nieft hiren Bridder ze kämpfen.

Op déiselwecht Manéier, wéi Jesus seng Jünger erausgeschéckt huet, huet hien hinnen präzis Uweisungen ginn, wat d'Losléisung vun materiellen Besëtz a Familljebänner ugeet: 'Huelt kee Gold, nach Sëlwer, nach Kupfer an äre Gürtel; keng Täsch fir d'Rees, nach zwou Tuniken, nach Sandalen, nach e Stab; well de Aarbechter säi Loun derwäert ass. An an egal wéi enger Stad oder Duerf dir erakënnt, fënnt eraus, wien do wäertvoll ass, a bleift do, bis dir fortgeet' (Matthäus 10,9–11). Fir dës Missioun ze erfëllen, hu vill hir Heemer a Familljen temporär misste verloossen.

Sou eng total Engagement gëtt vun de modernen Jünger net gutt ugesinn. Haut verlaangen déi, déi sech fir e Missionsposten bewerben, dacks finanziell Garantien, fir sech selwer an hir Familljen ze ënnerstëtzen. Jesus huet awer, well hien Gott ass, net emol fir sech selwer eng Heem garantéiert — well hien net emol e Plaz hat, fir säi Kapp ze leeën (Matthäus 8,20) — an och net fir déi, déi hien an sengem Déngscht begleet hunn.

Gott iwwer alles ze léiwen bedeit och, seng Famill an seng Opmierksamkeet ze vertrauen, an der Iwwerzeegung, datt Hien fir eis suergt. Dëst verlaangt Glawe, deen an der Versprieche grënnt, datt Hien eis ni verlooss an och ni opgëtt.

Ausserdeem verlaangt et eng ausschléisslech Dedikatioun. Wéi de Apostel Paul richteg warnt: 'Kengem Zaldot am Déngscht geet an d'Affären dëser Welt eran, fir deen ze gefalen, deen hien ageschriwwen huet' (2. Timotheus 2,4).

Dat grousst Problem vun eiser Zäit ass de Versuch, eege Interessen mat deenen vu Gott ze versöhnen, dobäi dacks d'Pläng vu Gott op déi zweet Plaz ze setzen. De Wonsch no Bestietnes gëtt gerechtfäerdegt, andeems een argumentéiert, datt 'et besser ass, zwee ze sinn wéi een' oder datt 'et net gutt ass, datt de Mënsch eleng ass', während een dobäi d'Beispiller vu Selbstverneinung a Zölibat vergiess, déi de Paul, de Johannes dee Baptist an den Elias gesat hunn.

Dofir huet et, Gott wierklech ze léiwen, vill méi déifgräifend a méi usprochsvoll Implikatiounen, wéi mir eis virstellen kënnen — oder wéi mir se gären géifen akzeptéieren.

Oli Prestes
Missionär