Она што го изразува насловот е токму она што Бог го бара од човекот. Но, како би изгледало тоа во пракса? Дали оваа заповед подразбира откажување од човечките приврзаности, или се однесува само на материјалните добра? Да размислиме за ова.

Библискиот текст заповеда: "И така, љуби го Господа, твојот Бог, со сето свое срце, и со сета своја душа, и со сета своја сила" (Второзаконие 6:5; Матеј 22:37; Марко 12:30; Лука 10:27).

Кога два и пол племиња од народот на Израел побараа од Мојсеј да им дозволи да се населат на источниот брег на реката Јордан — бидејќи тој регион беше погоден за одгледување добиток, кој тие го имаа во изобилство — Мојсеј им постави услов. Воините први го преминаа Јордан за да им помогнат на другите племиња да ја заземат Обещаната Земја; дури потоа можеа да се вратат во своите земји.

Процесот на освојување не беше брз; траеше со години. Во овој период, овие луѓе се откажаа од удобноста на своите домови и друштвото на своите семејства, лишувајќи се од друштвото на своите сопруги и деца за да се борат заедно со своите браќа.

Слично на тоа, кога Исус ги испрати Своите ученици, Тој даде конкретни упатства во врска со откажувањето од материјалните добра и семејните врски: "Не земајте злато, ниту сребро, ниту бакар во вашите појаси; ниту торба за патување, ниту две ризи, ниту сандали, ниту стап; зашто работник е достоен за својата храна. И во кој било град или село што ќе влезете, дознајте кој е таму достоен и останете таму додека не заминете' (Матеј 10:9–11). За да ја исполнат оваа мисија, многумина мораа привремено да ги напуштат своите домови и семејства.

Таквото целосно посветување не е добро прифатено од современите ученици. Денес, оние што аплицираат за мисионерска служба обично бараат финансиски гаранции за да се издржуваат себеси и своите издржувани лица. Меѓутоа, Исус, како Бог, не гарантираше дом ни за Себеси — бидејќи немаше каде да ја положи Својата глава (Матеј 8:20) — ниту за оние што Го придружуваа во Неговата служба.

Да го сакаш Бог над сѐ вклучува да му го довериш своето семејство на Неговата грижа, уверен дека Тој ќе обезбеди. Ова бара вера, заснована на ветувањето дека Тој никогаш нема да нѐ остави ниту да нѐ запушти.

Понатаму, тоа бара исклучиво посветување. Како што апостол Павле правилно предупредува: "Ниту еден војник во активна служба не се заплеткува во световните работи, за да Му угоди на оној што го пријавил" (2 Тимотеј 2:4).

Големиот проблем на нашето време е обидот да ги усогласиме сопствените интереси со Божјите, честопати ставајќи ги Божјите планови на второ место. Посакувањето брак се оправдува со тврдењето дека "подобро е двајца отколку еден" или дека "не е добро за човекот да биде сам", заборавајќи ги при тоа примерите на самопожртвуваност и целибат дадени од Павле, Јован Крстител и Илија.

Затоа, вистинската љубов кон Бога има далеку подлабоки и понапорни импликации отколку што можеме да замислиме — или отколку што би сакале да прифатиме.

Oli Prestes
Мисионер