آنچه در عنوان بیان شده دقیقاً همان چیزی است که خدا از انسان می‌خواهد. اما این در عمل به چه شکل خواهد بود؟ آیا این فرمان شامل رها کردن عواطف انسانی است، یا فقط به دارایی‌های مادی اشاره دارد؟ بیایید این موضوع را بررسی کنیم.

متن کتاب مقدس فرمان می‌دهد: «پس خداوند، خدای خود را با تمام قلب و با تمام جان و با تمام قوت خود محبت کن» (تثنیه ۶:۵؛ متی ۲۲:۳۷؛ مرقس ۱۲:۳۰؛ لوقا ۱۰:۲۷).

هنگامی که دو و نیم قبیله از قوم اسرائیل از موسی خواستند که به آنها اجازه دهد در کرانه شرقی رود اردن ساکن شوند — زیرا آن منطقه برای پرورش دام‌هایی که به وفور داشتند مناسب بود — موسی شرطی را وضع کرد. این جنگجویان نخستین کسانی بودند که از رود اردن عبور کردند تا به قبایل دیگر برای تصرف سرزمین موعود کمک کنند؛ تنها پس از آن بود که می‌توانستند به سرزمین‌های خود بازگردند.

فرآیند فتح سریع نبود؛ سال‌ها طول کشید. در این دوره، این مردان از راحتی خانه‌های خود و همنشینی با خانواده‌هایشان دست کشیدند و خود را از همراهی همسران و فرزندانشان محروم کردند تا در کنار برادرانشان بجنگند.

به همین ترتیب، هنگامی که عیسی حواریون خود را فرستاد، دستورالعمل‌های مشخصی در مورد بی‌تعلقی به دارایی‌های مادی و پیوندهای خانوادگی داد: «در کمربندهای خود نه طلایی بردارید و نه نقره و نه مس؛ نه کیفی برای سفر، نه دو جامه، نه کفش و نه عصا؛ زیرا کارگر مزد خود را شایسته است.» و به هر شهر یا دهکده‌ای که وارد می‌شوید، ببینید چه کسی در آنجا شایسته است و تا زمانی که آنجا هستید بمانید» (متی ۱۰: ۹–۱۱). برای به انجام رساندن این مأموریت، بسیاری مجبور شدند موقتاً خانه‌ها و خانواده‌های خود را ترک کنند.

چنین تعهد کامل مورد توجه شاگردان امروزی قرار نمی‌گیرد. امروزه، کسانی که برای یک پست مبلغی درخواست می‌دهند، معمولاً برای تأمین مخارج خود و افراد تحت تکفلشان، تضمین‌های مالی را طلب می‌کنند. با این حال، عیسی، که خدا بود، حتی برای خود نیز هیچ خانه‌ای تضمین نکرد — زیرا او جایی برای سر گذاشتن نداشت (متی ۸:۲۰) — و نه برای کسانی که در خدمتش همراه او بودند.

محبت به خدا بر همه چیز، شامل سپردن خانواده به مراقبت اوست، با این اطمینان که او روزی‌رسان خواهد بود. این امر ایمانی را می‌طلبد که بر این وعده استوار باشد که او هرگز ما را ترک نخواهد کرد و از ما دست نخواهد کشید.

علاوه بر این، این امر ایفاده‌ی انحصاری را می‌طلبد. همان‌طور که پولس رسول به‌درستی هشدار می‌دهد: «هیچ سرباز در حال انجام وظیفه، خود را در کارهای دنیوی درگیر نمی‌کند تا بتواند خشنود آن کسی باشد که او را به خدمت گرفته است» (دوم تیموتائوس ۲: ۴).

مشکل بزرگ زمان ما تلاش برای سازش دادن منافع خودمان با منافع خداست، که در آن اغلب برنامه‌های خدا در اولویت دوم قرار می‌گیرد. تمایل به ازدواج با این استدلال توجیه می‌شود که «دو نفر بودن بهتر از یک نفر بودن است» یا اینکه «برای انسان خوب نیست که تنها باشد»، در حالی که نمونه‌های خودانکاری و ترک ازدواج توسط پولس، یوحنا تعمیددهنده و ایلیا فراموش می‌شود.

بنابراین، عشق حقیقی به خدا پیامدهایی بسیار عمیق‌تر و پرچالش‌تر از آن دارد که ما قادر به تصور آن هستیم — یا آنچه مایل به پذیرش آن هستیم.

Oli Prestes
مبلغ مذهبی