Vòli pas vòstre amor
La màger part de las gents pretendon d'aver d'amor per Dieu o de l'aimar. Pasmens, quina es la natura d'aqueste amor que la majoritat de l'umanitat pretend de possedir? Cal dire que existisson de menas diferentas d'amor. Cossí se pòt explicar aquò? Considerem aquò.
Coma o avèm ja discutit, existisson divèrsas manifestacions d'afeccion: l'amor patern, maternal, fraternal, filial, conjugal, e quitament l'afeccion animala, per ne citar sonque qualques unas. Aital, se parla sovent de l'amor dins lo sens d'una simpla 'afeccion' o coma un sinonim de possession e de desir.
Pasmens, existís l'amor vertadièr — aquel que cerca pas son pròpri interès. Aquesta vertut ven pas del còr uman ni originàriament del mond terrèstre; ven dirèctament del Paire de las luses.
Aqueste amor d'un autre mond s'estend a tota l'umanitat, mas tot lo mond l'accèpta pas. Aquò es perque es sovent confondut amb de sentiments purament umans e es vist coma una via sens retorn.
Autrament dich, fòrça imaginan que, simplament perque l'amor ven de Dieu, degun a pas besonh de far res per lo recebre o lo viure, mentre qu'en realitat es essencial de lo cultivar, de lo practicar e de lo preservar.
L'amor que Dieu exigís dels èssers umans se manifèsta, d'en primièr e subretot, a travèrs de l'obesissença—en gardant Seus comandaments, que n'exprimisson l'esséncia. D'aqueste engatjament envèrs lo Creator, totas las autras formas d'afeccion—coma l'amor fraternal, conjugal e filial—se derivan a bon drech.
Se l'amor de Dieu trabalha pas dins l'èsser mai prigond d'una persona, totas las autras formas d'afeccion seràn pas res mai que de sentiments d'enfant e fugasses.
Per aquesta rason, la primièra partida de la Lei de Dieu concernís nòstra relacion dirècta amb lo Creator, correspondent a l'obesissença als quatre primièrs comandaments del Decalog. Puèi venon los sièis autres comandaments, que regisson nòstre dever envèrs nòstre pròche.
Son ordenadas, en començant per onorar sos parents, en egalant l'autoritat paterna e materna a la del Creator El meteis per çò que tòca a l'obesissença. Es per aquò que, quand un jove demandèt a Jèsus çò que deviá far per eretar la vida eterna, o quina èra la lei mai granda, lo Mèstre faguèt d'en primièr referéncia a l'amor de Dieu e, en seguida, a las obligacions de cadun envèrs son vesin.
Ne seguís doncas que Dieu accèpta pas un amor basat sus la sentimentalitat o un vague 'sentiment d'afeccion'. Exigís l'amor que El meteis nos transmet a travèrs de las Escrituras, qu'es exprimit dins l'observança fidèla de Sa Lei, lo Decalogue.
Aquò es son amor vertadièr, coma o afirmèt lo Crist el meteis: «Coma lo Paire m'a aimat, ieu tanben vos ai aimats; demoratz dins mon amor. Se gardatz mas comandaments, demorareu dins mon amor, coma ieu ai gardat los comandaments de mon Paire e demòri dins son amor» (Joan 15:9–10).
Oli Prestes
Missionari
Coma o avèm ja discutit, existisson divèrsas manifestacions d'afeccion: l'amor patern, maternal, fraternal, filial, conjugal, e quitament l'afeccion animala, per ne citar sonque qualques unas. Aital, se parla sovent de l'amor dins lo sens d'una simpla 'afeccion' o coma un sinonim de possession e de desir.
Pasmens, existís l'amor vertadièr — aquel que cerca pas son pròpri interès. Aquesta vertut ven pas del còr uman ni originàriament del mond terrèstre; ven dirèctament del Paire de las luses.
Aqueste amor d'un autre mond s'estend a tota l'umanitat, mas tot lo mond l'accèpta pas. Aquò es perque es sovent confondut amb de sentiments purament umans e es vist coma una via sens retorn.
Autrament dich, fòrça imaginan que, simplament perque l'amor ven de Dieu, degun a pas besonh de far res per lo recebre o lo viure, mentre qu'en realitat es essencial de lo cultivar, de lo practicar e de lo preservar.
L'amor que Dieu exigís dels èssers umans se manifèsta, d'en primièr e subretot, a travèrs de l'obesissença—en gardant Seus comandaments, que n'exprimisson l'esséncia. D'aqueste engatjament envèrs lo Creator, totas las autras formas d'afeccion—coma l'amor fraternal, conjugal e filial—se derivan a bon drech.
Se l'amor de Dieu trabalha pas dins l'èsser mai prigond d'una persona, totas las autras formas d'afeccion seràn pas res mai que de sentiments d'enfant e fugasses.
Per aquesta rason, la primièra partida de la Lei de Dieu concernís nòstra relacion dirècta amb lo Creator, correspondent a l'obesissença als quatre primièrs comandaments del Decalog. Puèi venon los sièis autres comandaments, que regisson nòstre dever envèrs nòstre pròche.
Son ordenadas, en començant per onorar sos parents, en egalant l'autoritat paterna e materna a la del Creator El meteis per çò que tòca a l'obesissença. Es per aquò que, quand un jove demandèt a Jèsus çò que deviá far per eretar la vida eterna, o quina èra la lei mai granda, lo Mèstre faguèt d'en primièr referéncia a l'amor de Dieu e, en seguida, a las obligacions de cadun envèrs son vesin.
Ne seguís doncas que Dieu accèpta pas un amor basat sus la sentimentalitat o un vague 'sentiment d'afeccion'. Exigís l'amor que El meteis nos transmet a travèrs de las Escrituras, qu'es exprimit dins l'observança fidèla de Sa Lei, lo Decalogue.
Aquò es son amor vertadièr, coma o afirmèt lo Crist el meteis: «Coma lo Paire m'a aimat, ieu tanben vos ai aimats; demoratz dins mon amor. Se gardatz mas comandaments, demorareu dins mon amor, coma ieu ai gardat los comandaments de mon Paire e demòri dins son amor» (Joan 15:9–10).
Oli Prestes
Missionari
oliprest
Enviado por oliprest em 31/10/2026
Comentários